090408
ผมกำปากกาด้ามนั้นในมือ...เเน่น
กระดาษขาวตรงหน้าเปื้อนไปด้วย "ตัวเลือก" มากมาย...
สายตาของผมจับจ้องออกไปด้านหน้า...ด้านซ้าย...และด้านขวา...อย่างเพลิดเพลิน
"ยังเหลือเวลาอีกเยอะ..." ผมนึกในใจ
ทั้งๆ ที่เพียงเเค่จรดปากกาลงบนกระดาษ แล้ว "กากบาท" เลือก "ตัวเลือก" ที่ต้องการ ก็จะเป็นอันเสร็จสิ้นพิธี
...แต่ผมกลับเลือกทำในสิ่งตรงข้าม...
ผมละสายตาจากกระดาษขาว...มองไกลไปยังด้านหน้า...ด้านซ้าย...และด้านขวา อย่างเพลิดเพลินอีกครั้ง...และอีกครั้ง
"ก็...เวลายังเหลืออีกเยอะ..." ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง...เบาๆ
140408
ความเจ็บช้ำและอับอายในครั้งนี้...
มันรุนเเรงยิ่งกว่าการที่...นักมายากลถูกจับผิด!!!
170408
แม้จะบ่นอุบว่า "ง่วง" ตลอดวัน
แต่ผมก็ข่มตาให้หลับได้ยากเช่นเคย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร???
220408
บางเวลา...ผมได้แต่ยืนนิ่งๆ
ทำหน้าเฉยชา...แล้วปล่อยให้เวลาผ่านไปช้าๆ
ไม่มีคำอธิบายใดๆ หลุดออกจากปาก
ไม่มีเหตุ...ไม่มีผล
มันอาจเป็นสัญชาติญาณส่วนตัว
สัญชาติญาณของการเอาตัวรอด
สัญชาติญาณที่เลือกควมเงียบ....เป็นภูมิคุ้มกัน
030508 (ในวันที่ความโกรธครอบงำ)
บางครั้ง...ความโกรธ ก็ไม่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตสักเท่าไหร่
ความโกรธ ก็แค่อารมณ์ชั่ววูบที่ไร้สาระ
ความโกรธ ดูจะมีประโยชน์อยู่บ้างอย่างเดียวสำหรับชีวิต
นั่นก็คือ....ความโกรธ ช่วยให้เรารู้จักคุณค่าของคำว่า...
"ให้อภัย"
050508
มนุษย์ เป็นสิ่งีชีวิตที่ฉลาด
แต่อยู่รวมกันแล้ว...โง่ ขี้ตื่น อันตราย
-MR.K / MIB-
070508
ไม่ว่า "ชั้น"..."เธอ"...หรือ "ใคร"
เราต่าง "ไล่เลี่ย" กัน...เสมอ
110508
เราต่างก็มีริ้วรอยของประสบการณ์...ที่ต่างกันไป
240508
คงจะมีสักครั้งบ้างล่ะ
ที่คุณหน่ายกับความวุ่นวาย
ไม่อยากเจอหน้าใคร ไม่อยากรับโทรศัพท์
ไม่อยากพบปะพูดคุย ไม่มีมีสังคม
ไม่อยากที่จะออกไปไหน...หมกตัวอยู่แต่ในห้อง
พูดคุยกับตัวเอง ทำในสิ่งที่อยากทำ
เล่นดนตรี อ่านหนังสือ หรือขุดหนังเรื่องเก่าๆ เอามาดู
วันนี้...ผมรู้สึกแบบนี้...ทั้งวัน
250508
ผมพยุงควมง่วง ประคองมันไว้จนมาถึงเตียง
และล้มแผ่ ปล่อยให้ควมง่วงที่เต็มแก้ว ไหลทะลัก เลอะเทอะเต็มเตียง
และ...หลับไป
040608
ชีวิตที่ผ่านมาในช่วงเดือนก่อน...
ชีวิตช่างติดขัด...เหมือนการจราจรที่แออัด
"ขาเข้า" ค่อนข้างหนาแน่น...ในทางกลับกัน "ขาออก" ก็กลับโล่งโปร่งจนผิดสังเกตุ
มองไปด้านหน้าก็มีแต่ความแออัด เมื่อหันไปด้านหลังกลับอึดอัดยิ่งกว่า
ยังดีที่การเดินทางครั้งนี้มีเสียงเพลงเป็นเพื่อน เพลงยังคงขับกล่อมและกลบความอึดอัดในใจไปได้มากโข...
มาวันนี้...การจราจรในชีวิตเริ่มบางตา
จะด้วยสาเหตุใดก็ตามแต่...ผมยิ้มที่มุมปากเล็กๆ
สายตาจ้องตรงไปข้างหน้า...หลังจากยกมือขึ้นขยับเเว่นตาให้กระชับ
ก็เอื้อมมาเร่งเสียงเพลงจากเครื่องเสียงติดรถให้ดังขึ้นอีกหน่อย
...ทางเดินยังยาวไกล....แต่เชื้อเพลิงยังไม่หมด
แรงพลังยังมีเหลือเฟือ...ผมยิ้มที่มุมปากเล็กๆ...อีกครั้ง...เเละอีกครั้ง
edit @ 5 Jun 2008 20:37:13 by โอ๋เอง / q-..-p / OHA
