ไปทัวร์ไกลถึงมาเลเซีย (ไกลจัง...)

ได้ฟิลล์เหมือนในการ์ตูน BECK เลยคับ...(ลำบากโคตรๆ)

เอารูปมาฝาก จากกล้อง LCA+ฟิล์มไลด์ Kodak+ล้างครอส..

ส่วนใครอยากดูภาพอื่นๆ อีกมายจากกล้อง Ricoh DRII คลิกโลด...http://www.slide.com/r/-GAGz4NyzT-xAA7YYt95bM4gTwk4cee3

 

ส่วนใครอยากรู้จัก INSPIRATIVE เพิ่มเติม..คลิกนี่ฮะ http://www.myspace.com/inspirative

 

 

**ขอเล่าเรื่องานและเที่ยวสำหรับทริปนี้แบบกระชับๆ และกันเนอะ

พวกเรา Inspirative บินไปมาเลฯ ตามคำเชิญของวง Silent Scenery  วงอินดี้ฝีมือดีของมาเลฯ (ทดลองฟังเพลงของพวกเค้าได้ที่ http://www.myspace.com/silentscenery) ให้ไปเล่นเป็นวงรับเชิญสำหรับงานเปิดอัลบั้มของพวกเค้า

ซึ่งเราจะต้องขึ้นโชว์ถึง 2 โชว์ 2 วันติดๆ...เราเตรียมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง ออกเดินทางจากรุงเทพฯ เมืองฟ้าอมรตอนทุ่มกว่าๆ แล้วไปถึงมาเลฯโน่นประมาณ 4 ทุ่มตามเวลาท้องถิ่น

พวกเรา  6 ชีวิต ถูกทิ้งให้อยู่ที่สนามบินกว่า 4 ชั่วโมง เนื่องจากผิดพลาดทางการสื่อสารกับเจ้าของบ้าน

ท้ายสุด...คืนเเรกพวกเรามาจมจ่อมนอนหลับกันเกือบตี 4

 

ตื่นเช้า...ด้วยความเพลีย (ปาไปเที่ยงวัน) ก็ออกเดินทางไปสถานที่เล่นสำหรับโชว์เเรกทันที

เรานั่งรถไฟฟ้าไปกันเอง แถมเดินเกือบ 2 กิโลฯ กว่าจะถึงร้าน

ด้วยอุปกรณ์พวกเอ็ฟเฟ็คและกีต้าร์ต่างๆ ล่อเข้าไปคนละ 10 กิโลกรัม...เรียกว่าเดินขาลากหลังแอ่นกันเลย

เมื่อถึงร้าน...ปรากฎว่าสมาชิกในวงดันลิมเอากุญแจสำหรับเปิดเคสเอ็ฟเฟ็คออกมาจากที่พัก...ทำให้เราไม่สามารถซาวนด์เช็คได้ตามเวลา

ซวยล่ะสิ...เหงื่อแตกพลั่กเลยครับ...เพราะเราต้องลุ้นให้เพื่อนชาวเมาเลฯ เดินทางกลับไปเอากุญแจแค่ดอกเล็กๆ ดอกเดียวถึงที่พัก ซึ่งมันไกลและรถติดโคตรๆ (วันนั้นเป็นวันศุกร์ ที่มาเลฯ รถติดเหมือนๆ กรุงเทพฯ เป๊ะ...)

ระหว่างรอกุญแจ ผมก็ชวนสมาชิกในวงออกไปแรด เดินถ่ายภาพเล่นๆ กัน...ซึ่งพอกลับมาดูรูป เรารู้สึกตกใจ เพราะโพสท่ากันเก่งโคตร นึกว่านายแบบ นางแบบ จากไทย บินตรงมาถ่ายแบบนอกสถานที่ซะงั้น!!!

ท้ายสุด...กว่าจะได้กุญแจ...ก็เล่นเอาเหงื่อออกกีบ (แต่ไดรูปถ่ายกลับมาตรึม)

ผลสุดท้ายได้ซาวนด์เช็คกันแบบลวกๆ แต่พอขึ้นโชว์ ก็ผ่านมาได้ด้วยดี อาจเพราะเราหายเครียดกันแล้ว แถมบรรยากาศในงานก็ไม่ได้กดดันอะไรมากมาย (คืนแรกคนมาชมโชว์ค่อนข้างน้อยครับ นั่นเพราะสถานที่เป็นผับ อาจไม่เหมาะกับดนตรีแนวๆ นี้...) เราเลยถือโอกาสซ้อมใหญ่สำหรับงานวันรุ่งขึ้นไปในตัว

 

จบโชว์แรกแบสนุกสนาน จะไม่สนุกก็ตรงนั่งแท็กซี่กลับที่พักเนี่ยเเหล่ะ...ต้องกลับไปที่พักเอง ง๊ง งง กับตึกรามบ้านช่อง ช่างจดจำยากซะจริง

ท้ายสุดก็มานั่งกินโรตีอาหารโปรด ก่อนปิดท้ายด้วยเบียร์ไทเกอร์ (ขวดละ 140 บาท !!! แพงโคตร !!!)

 

วันรุ่งขึ้น (ตื่นมาเที่ยงอีกและ...) ก็ต้องรีบดิ่งไปซาวนด์เช็คอีกงาน ซึ่งเป็นงานใหญ๋

สถานที่จัดสวยงามมากๆ เป็นแกลลอรี่อาร์ตครับ...(ลองดูจากรูปได้)

วงที่เล่นในวั้นนั้นค่อนข้างมีชื่อนิดนึง...ทำให้เราเกร็ง

แต่แล้วเราก็หายเกร็ง...เพราะเกร็งนานๆ ไม่ไหว (นั่นเพราะซาวนด์เอ็นจิเนียร์ของงาน มาเลทโคตรๆ)

ท้ายสุดก็ซาวนด์เช็คกันครบทุกวงซะที (เวลาล่อไปเกือบถึงเวลาโชว์)

คนดูมาตรึม...ได้ดูการซาวนด์เช็คแถมกันไป

 

พอเริ่มงาน เราเริ่มเกร็งนิดหน่อย เพราะคนเยอะมากครับ

แต่สถานที่มันช่างสวยได้อารมณ์เข้ากับเพลงหลอนๆ ของพวกเรา เลยรู้สึกตื่นเต้นไปด้วย

ในที่สุด...โชว์ก็จบอย่างสนุกสนาน เสียงเพลงเป็นภาษาสากลจริงๆครับ คนดูน่ารักมาก (แต่เค้าดูแบบเงียบมาก นั่งดู ผงกหัวตามจังหวะ ทั้งๆ ที่ไม่ได้กินเบียร์อะไรเลยสักนิด...เป็นประเทศที่วันรุ่นไม่กินเหล้า??? แต่ดูดบุหรี่กันจัดโคตรๆ เห็นพักระหว่างวงทีไร พี่แกเดินออกมาดูดบุหรี่กันเกือบทั้งงาน)

คืนนั้นมันส์มากครับ เราได้ดูวงมาเลฯ ได้สัมผัสแฟนเพลงจากมาเลฯ ที่เข้ามาถามไถ่ หาซีดีของเราทันทีเมื่อเราเล่นจบ (เขินชะมัด...มีขอถ่ายรูปด้วย...แจ่ม เก็กกันชิบ...)

 

หลังจากนั้นเราก็เดินทางกลับเมืองไทย บ้านเกิดของเราซะที...ไม่ได้เที่ยวไหนเลย โชคดีที่แอบไปถ่ายรูปเล่นกันมาบ้าง...

สรุป...ทริปนี้ "เหนื่อย" ครับ...แต่ "สุหนัด" สุดๆ ("สุหนัด" แปลว่า "สนุก" ...พี่โน๊ต อุดม ว่าไว้...555)

 

ปล.ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด 24 สิงหานี้...เตรียมชมโวจากมาเลฯ 2 วงนี้...พร้อมๆ กับหวกเราได้...ที่ประเทศไทยนี่เเหล่ะครับ

คอนเฟิร์มเรื่องสถานที่และวันที่เล่นเมื่อไหร่ ...จะรีบมาบอกกันครับ...รับรองว่า น่าจะ"สุหนัด" สุดๆ เช่นกัน...

**

ปล. สาวไทยสวยที่สุดในโลก...โอ๋เองขอคอนเฟิร์ม